دستم بگیر تا سفر کنیم

سفر به نا کجا آباد

میدانی نا کجا آباد کجاست

آنجا که من فقط در چشمان تو

در قلب تو و در جسم و جانت

آشیانه کنم

جایی که گرمی دست ها یمان

برق  نگاه  ما

صدای طپش قلب مان

رویای با هم بودن

آواز پرندگانی که عشق ما را می سرایند

نفس باد

امواج دریا

غرش رعد

هلهله مرغان دریایی

نی چوپان

و من با تو

چون دو قمری عاشق

ساحل زندگی را

بدون من و ما

بدون دلتنگی و دغدغه روزگار

سرخوش از داشتن ها و نداشتن

روز را  به شب  و شب را به روز

و نا امیدی را به امید

و نفرت را به عشق

و دو را به یک

و این و آن را به ما

خانه من و خانه تو را وطن

و و باز هم وها را

به عشق مبدل کنیم

بي قرار تو أم و در دل تنگم گله هاست
      آه بي تاب شدن عادت کم حوصله هاست
              بي تو هر لحظه مرا بيم فرو ريختن است
                  مثل شهري که به روي گسل زلزله هاست
                                مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
                                     در دلم هستي و بين من و تو فاصله هاست
                                                      آسمان با قفس تنگ چه فرقي دارد؟
                                                              ديدنت آرزوي روز و شب گمشده هاست
                                                                         باز مي پرسم از آن مسأله ي دوري عشق
                                                                                  که ظهور تو جواب همه ي مسأله هاست

میان دلتنگی هایم تو شناوری

   مثل باران،

   مثل تشویش هرروزه ام

   به دستهای تو که فکر می کنم

   در کنار دلتنگی هایم از همیشه

                              غریبه ترم

   در زیر پوستم انگار صدای غمگینی می دود

   دیوانه می شوم

   وقتی تو در من می باری

   و مثل تنفسی عمیق

   جاری می شوی

                  بر خستگی هایم.

يا رب دل دوستان پر از غم نكني ، با تير قضا قامت ما خم نكني ، اي چرخ تو را به حق قرآن سوگند ، يك مو ز تن رفيق ما كم نكني

در قلب كوچكم گلستاني خواهم ساخت و بر روي تمام گلبرگهاي ياس آن خواهم نوشت كه تا آخرين لحظه غروب زندگيم با جان و دل دوستت خواهم داشت

با خود عهد بستم بار دیگر که تو را دیدم بگوویم از تو دلگیرم ولی باز تو را دیدم و گفتم بی تو میمیرم

دلم براي کسي تنگ است

دلم براي کسي تنگ است که دل تنگ است

دلم براي کسي تنگ است که طلوع عشق را به قلب من هديه مي دهد

دلم براي کسي تنگ است که با زيبايي کلا مش مرا در عشقش غرق مي کند

دلم براي کسي تنگ است که تنم اغوشش را مي طلبد

دلم براي کسي تنگ است که دستانم دستان پر مهرش را مي طلبد

دلم براي کسي تنگ است که سرم شانه هايش را آرزو دارد

دلم براي کسي تنگ است که گوشهايم شندين صدايش را حسرت مي کشد

دلم براي کسي تنگ است که چشمانم ، چشمانش را مي طلبد

دلم براي کسي تنگ است که مشامم به دنبال عطر تن اوست

دلم براي کسي تنگ است که اشکهايم را ديده

دلم براي کسي تنگ است که تنهاييم را چشيده

دلم براي کسي تنگ است که سرنوشتش همانند من است

دلم براي کسي تنگ است که دلش همانند دل من است

دلم براي کسي تنگ است که تنهاييش تنهايي من است

دلم براي کسي تنگ است که مرهم زخمهاي کهنه است

دلم براي کسي تنگ است که محرم اصرار است

دلم براي کسي تنگ است که راهنمايي زندگيست

دلم براي کسي تنگ است که قلب من براي داشتنش عمرها صبر مي کند

دلم براي کسي تنگ است که دل تنگ دل تنگيهايم است

دلم براي کسي تنگ است .............

باخبر باش که من غرق گناهم هرشب

>><< 

از جرم عشق پیش کَسَم گرچه راه نیست

یارب توآگهی که محبت گناه نیست

>><< 

شادم که در دلم نبود جز غمت، غمي

هرگز نمي دهم غم عشقت به عالمي

>><< 

آورم پيش تو از شوق پيام دگران
گويمت من سخن خويش به نام دگران

کاش می گفتی چیست  آنچه از چشم تو تا عمق  وجودم جاریست

چگونه باور کنم نبودنت را، ندیدنت را؟

مگر می توان بود و ندید؟

مگر می توان گذاشت و گذشت؟

مگر می توان احساس را در دل خشکا ند؛  سوزاند؟

چه بی صدا رفتی

چه بی امید رها کردی دل را، آرزو را، حرف را

از بلبلک های باغ سراغت را گرفتم

خبری نداشتند

و خندیدند به حال زار من

که چگونه از نیامدنت، نپرسیدنت و خبر ندادنت، گرفته و نا توانم

آری آنها نیز نفهمیدند که بی تو چگونه سرکنم زندگی راشررم چیره شده ...

بخاطر مي آورم غروب آتشين را
شب هاي بي پايان اشتياق
كه با هوس مي سوختيم
چشمهايم را مي بندم و مي توانم لبخندت را ببينم
آسمان شفاف است، اقيانوس ابي
من در بهشت هستم با تو

همصدایم
مرا به جايي كه جادويي است بازگردان
اجازه بده تو را در ميان بازوانم بگيرم
در زير ستارگان
روزهاي باراني و شبهاي تنهايي
تنها تاريكي و هيچ نوري نيست
بدون تو درزندگي من
 دوستت دارم

اين دل ناخوش دلتنگ تو را ميخواند

گفت دوستت دارم

آنقدر که نمی دانم

اعداد را در توان های بینهایت

جمع کنم

یا مربع دل را در انتها

ضرب کنم

آنقدر که در طول اعداد

راه میروم تا بیام

تا انتهای خمیازه استاد ریاضی

به واژه ای می رسم

بین اعداد و زندگی

بین عشق و تمنای پرستیدن

که مفهوم همه دوست داشتنهای

 کودکی من است

هوارتا

بله هوارتا دوستت  دارم

به او بگوييد دوستش دارم با صدايي آهسته ، 

 ღ♥ღ

آهسته تر از صداي بال پروانه ها      

ღ♥ღ  

به او بگوييد دوستش دارم با صدايي بلند ،  

ღ♥ღ

بلند تر از صداي پرواز کبوتران عاشق

ღ♥ღ

به او بگوييد دوستش دارم با هيچ صدايي،  

ღ♥ღ

چون فرياد دوستت دارم نياز به صداي بلند يا کوتاه ندارد

ღ♥ღ

فرياد دوستت دارم را  

ღ♥ღ

ميتوان با تپش يک قلب به تمام جهانيان رساند     

ღ♥ღ

پس بگذار بدون هيچ شرمي بگويم دوستت دارم.

ღ♥ღ

دوستت دارم فردای دیروزت را رها کن

ღ♥ღ

دیروز فرداهایم را رها خواهم کرد

ღ♥ღ

تا با هم امروز را زندگی کنیم

که تویی در نگهم

                      تو نوایم هستی.
            

    دوستم داشته باش! 
            

چون تو را می پویم.

                          آسمان فرش من است
                                                       رود سرمست من است.
                                    

من تو را می جویم 

                        با سر انگشت دلم

                                                 روح پر نقش تو را می پویم.
                                             

شادم از این پویش                                       

                        مستم از این خواهش.
        

آه ، اگر پلک زنم،
                     نکند محو شوی!
         

آه ، اگر گریه کنم،                                
                      نکند پردۀ اشک

                                        نقش زیبایت را

                                                          اندکی تیره کند!
                         

از رهی می ترسم،

                         که تو همراه نباشی با من
         

از شبی در خوفم،                                  

                      که صدایت برود،

                                         دور شود از گوشم.
                         

آه ، آن شب نرسد
                      یا اگر خواست رسید،

                                                من به آن شب نرسم! 

تو به شفافيه شبنم روي برگا من مثل يه برگ زردي كه ميافته از درختا

تو مثل طراوت گلهاي نرگس روي قلبم من نوشتم بي تو هرگز

بين منو تو فاصله غوغا ميكنه ياد حرفاي قشنگت منو رها نمي كنه

تو منو گذاشتي رفتي توي روزگار وحشي توي كوچهاي غربت دنبالم حتي نگشتي

تو مثل ستاره اي كه توي شبهاي سياهم مي درخشي و ميشي جون پناهم

تو مثل طراوت گلهاي پونه چرا رفتي از برم اي ديونه

تو مثليه تيكه ابري تويه اسمونه ابي پاك و ساده مثل رويا مثل خوابي

بگو يك بار اره يكبار بر ميگردي يا هنوزم بيتفاوت يخ سردي

بين منو تو فاصله غوغا ميكنه ياد حرفاي قشنگت منو رها نمي كنه

اين را بدان که من دوستت دارم و دوستت ندارم
چرا که زندگانی را دو چهره است،
کلام، بالی ست از سکوت،
و آتش را نيمه ای ست از سرما.


دوستت دارم برای آنکه دوست داشتنت را آغاز کنم،
تا بی کرانگی را از سر گيرم،
و هرگز از دوست داشتنت باز نايستم:
چنين است که من هنوز دوستت نمی دارم.


دوستت دارم و دوستت ندارم آن چنان که گويي
کليدهای نيک بختی و سرنوشتی نامعلوم،
در دست های من باشد.


برای آنکه دوستت بدارم، عشقم را دو زندگاني هست،
چنين است که دوستت دارم در آن دم که دوستت ندارم
و دوستت ندارم به آن هنگام که دوستت دارم.

اين را بدان که من دوستت دارم و دوستت ندارم
چرا که زندگانی را دو چهره است،
کلام، بالی ست از سکوت،
و آتش را نيمه ای ست از سرما.


دوستت دارم برای آنکه دوست داشتنت را آغاز کنم،
تا بی کرانگی را از سر گيرم،
و هرگز از دوست داشتنت باز نايستم:
چنين است که من هنوز دوستت نمی دارم.


دوستت دارم و دوستت ندارم آن چنان که گويي
کليدهای نيک بختی و سرنوشتی نامعلوم،
در دست های من باشد.


برای آنکه دوستت بدارم، عشقم را دو زندگاني هست،
چنين است که دوستت دارم در آن دم که دوستت ندارم
و دوستت ندارم به آن هنگام که دوستت دارم.

تنها دلیل گل شدن اضطراب من

ای راه حل ساده ی جبران تشنگی

فواره ی نگاه قشنگ تو آب من

رفتی چه قدر ساده دل آسمان شکست

در عکس مهربان تو در کنج قاب من

باران چه قدر حرف تو را گوش می کند

می بارد آن قدر که نیایی به خواب من

گرچه نگاه عاشق تو هیچ کم نکرد

از اوج دل ندادن تو یا عذاب من

اما دل شکسته ی من باز هم نوشت

صد آفرین به چشم تو و انتخاب من

بده دستات رو به من تا باورم شه پیشمی

می دونم خوب می دونی تو تارو پود و ریشمی

تو که از دنیا گذشتی واسه یک خنده ی من

چرا من نگذرم از یه پوست و خون به اسم تن

تو خیال من نبود دوباره عاشقی کنم

ممنونم اجازه دادی تا دوباره زندگی کنم

نمی دونم چی بگم تا باورت شه جونمی

توی این کابوس درد،رویایه محربونمی

وقتی حتی پیشمی دلم تنگ میشه باز

عشق تو توی لحظه هام حادثه ساز و قصه ساز

به جون خودت که بی تو از نفس هم سیر میشم

نمی دونم چی میشه بد جوری گوشه گیر میشم

ممنونم که بچه بازیهام رو طاقت می کنی

هر چقدر که بد میشم اما تو نجابت می کنی

هر کجای دنیا که باشم بامنی و بر منی

نگران حال و روزم بیشتر از خوده منی

اي کاش مي توانستم نشان دهم، I wish l could make .

که تا کجا دوستت دارم. Understand how l love you

هميشه در جستجو هستم، l am always seeking but

اما نميتوانم راهي بيابم... cannot find a way….

به آن آني در تو عاشقم، l love in you a something

که تنها خود کاشف آنم that only have descovered

آني فراتر از تويي که دنيا مي شنا سد، the you_ which is beyond the

و تحسين مي کند. you of the world that is

آني که تنها وتنها از آن من است. admired and known by others

آني که هرگز رنگ نمي بازد، a you which is eapecially mine

وآني که هرگز نمي توانم عشق از او بر گيرم.  Which cannot evto love

همه دنیا ، آسمون ، خورشید و دریا

                        نمی ارزن به نگاهت دختر شهر پریا

   عطر گل های بهاری ، صدای نم نم بارون

                        می پیچه وقتی تو باشی وسط دشت و بیابون

تو یعنی شوق و طراوت ، یعنی عشق سه حرفی

                         دلیل احساس رویش در رگ درخت برفی

ای گل خوب بهارم ، تا ابد بمون کنارم

                         زندگی برام عزیزه وقتی که من تو رو دارم ...

با تو عهدی ميبندم نا گسستنی

فراموش نشدنی

و ماندگار

قلبم را به تو هدیه میدهم

به تو که سر تا پای وجودت را ذرّه ذرّه دوست ميدارم

به تو که روحت را

سرشتت را

عصاره ی وجودت را ميپرستم

و به آن عميقاً عـشق ميـورزم

ای عزیز ِ ستودنی

مهربان ِماندنی

نازنین ِ خواستنی

بدان و آگاه باش که من

تو را
هيچگاه

هيچ کجا

هيچ لحظه ای

تنها نخواهم گذاشت

و لحظه ای از تو غافل نخواهم شد

مطمئن باش

تمام احساسات زیبای من عاقلانه و عاشقانه تقدیم تو مهربان باد ...

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                     

                                                به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق                                                                    

                                               تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟ 

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت                                                                  

                                                بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس                                                                

                                                       تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم                                                                    

                                                    وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                 

                                              به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو  به صد تا دریا نمی دم                                                                 

                                                     یه لحظه با تو بودنو  به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم                                                                      

                                                   قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم

دوستت می دارم،دوستم داشته باش

 عمق احساس مرا،تو بدانی ای کاش

 دوستت می دارم،از خودم بیشترت

 خویش می دانمت از،هر کسی خویش تَرَت

 تو به من نزدیکی،بیشتر از هر کس

به من از من حتّی،به من از خون و نفس

 نازُکای تن تو،مثل پیچک به تنم

 پیچد و حیرانم،که تویی یا که منم

 دستهایت چو مرا،می فشارند به خویش

 از خدا می گذرم،از خدا حتّی بیش

 به خدا می ترسم،نکند خواب است این

 که تنش نرم و زلال تر ازآب است این

 گر طبیبی تو که کاش،کاش بیمار شوم

 گر تو خوابی،نکند،زود بیدار شوم

 گر بهشتی باشد،سرزمین تن توست

 همه بستان بهشت،یک گل دامن توست

من را به غیر عشق به نامی صدا نکن

غم را دوباره وارد این ماجرا نکن

 بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن

با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن

موهات را ببند دلم را تکان نده

در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن

من در کنار توست اگر چشم وا کنی

خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن

بگذار شهر سرخوش زیبائیت شود

تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن

امشب برای ماندنمان استخاره کن